Data wydania: 27/09/2012Rzymska ekspansja terytorialna po wojnach punickich doprowadziła do poważnych zmian politycznych, gospodarczych i społecznych. Jednym z rezultatów zwycięskich podbojów jest ogromny napływ niewolników do Italii, co powoduje długoterminowe dramatyczne konsekwencje. Ta duża masa bezkosztowej siły roboczej szybko prowadzi biednych rzymskich wolnych pracowników do nędzy, bezczynności i gniewu. Ten proletariat będzie bazą, na której będą grać ambitni i demagogiczni politycy, oferując „chleb i igrzyska”, aby uczynić ich swoimi klientami przeciwko Senatowi.
Jeśli chodzi o tysiące niewolników, zastępują oni byłych wolnych pracowników jako robotnicy do wszystkich najtrudniejszych zadań, w kopalniach, karierach i Latyfundiach, dużych majątkach bogatych obywateli rzymskich, zwykle w południowej Italii i na Sycylii. Podczas gdy kilku niewolników, zwykle zatrudnionych w domu, mogło zostać wyzwoleńcami po wyzwoleniu od swoich panów, zdecydowana większość nie widziała żadnej nadziei i była źle traktowana.
W 133 i 101 r. p.n.e. dwa bunty przerodziły się w duże wojny służebne na Sycylii i trzeba było lat, aby je stłumić. Ale w 73 r. p.n.e. nikt nie mógł sobie wyobrazić, że małe światełko rozpalone ucieczką kilku gladiatorów z Kapui podpali całą Italię...
Ze szkoły gladiatorów (ludus) tzw. Lentulusa Batiatusa w Kapui, tracki Spartakus prowadzi swoich towarzyszy do ucieczki, niosąc ze sobą ostrza, którymi zmuszają miejscową milicję do ucieczki.
Schroniwszy się na zboczu Wezuwiusza, zostali tam oblężeni przez wojska pretora Glabera. Korzystając z dzikich roślin winorośli, aby przekroczyć klify, gladiatorzy zaskoczyli przeciwnika i posłali go w popłoch. Po usłyszeniu wiadomości tysiące niewolników, pasterzy i biednych ludzi dołączyło do szeregów Spartakusa.
To był początek eposu, który miał wstrząsnąć Rzymem przez trzy lata. Aby w końcu zdławić to śmiertelne niebezpieczeństwo, konieczna była pełna mobilizacja wszystkich sił republiki!
Po podpaleniu Italii armie niewolników zostały ostatecznie pokonane przez bogatego i ambitnego Krassusa, kosztem tysięcy ofiar i egzekucji. Spartakus padnie w środku bitwy, a jego ciało nigdy nie zostanie odnalezione. Pompejusz, powracając z Hispanii, zmiażdży ostatnią grupę w północnej Italii i zdobędzie całą chwałę wojen, które mimo wszystko wygrał Krassus.
