Outer Wilds jest jak otwarcie książki na losowej stronie i rozpoczęcie czytania. Łapiesz sedno, ale ostatecznie nic nie rozumiesz. Żadnego kontekstu. Żadnego kierunku. Żadnej znajomości postaci ani świata. Informacje, które sam w sobie zdobyłeś, są praktycznie bezużyteczne, więc idziesz dalej. Przeskakujesz na kolejną losową stronę. Dostajesz kolejny element układanki, ale byłbyś szalony, gdybyś oczekiwał, że będzie pasował do tego, czego nauczyłeś się wcześniej. Nie można dostrzec żadnych powiązań, nie można dokonać żadnych epifanii. Masz tak mało materiału, z którym mógłbyś pracować, więc, ponownie, to, czego się uczysz, jest bezużyteczne. W tym momencie masz jedną z dwóch możliwości. Albo poddasz się absurdalnej nieliniowości doświadczenia i stracisz szansę na odkrycie tego, co kryje się tuż za horyzontem... Albo będziesz przewracać kolejne strony. Jeśli będziesz czytać dalej, znajdziesz się w sytuacji, w której znajdziesz kawałek po kawałku, z których żaden nie będzie miał nic wspólnego z pozostałymi. Obracasz te kawałki w głowie, obracasz je i wciskasz razem, mając nadzieję, że znajdziesz wskazówkę, odpowiedź, cokolwiek, co ma sens. Poniesiesz porażkę. W niektórych przypadkach chwalebną. W innych okropną, być może wręcz przejmującą. Ale im więcej czytasz, tym więcej masz fragmentów. I powoli, bardzo powoli, nieuchronnie uformuje się obraz. Masz to, czego potrzeba, by zobaczyć go w całości, ale musisz na to zasłużyć. Krok po kroku. Strona po stronie.
